Στο πλαίσιο υλοποίησης του πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο "Δυο τόποι, ένας ελαιώνας: Βόλος και Μάνη", το Γυμνάσιο Στεφανοβικείου πραγματοποίησε εκπαιδευτική επίσκεψη στο Μουσείο ελιάς και ελληνικού λαδιού στη Σπάρτη αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.

Υπάρχουν εκδρομές που απλώς γεμίζουν φωτογραφίες και άλλες που γεμίζουν μέσα σου κάτι πιο βαθύ, σχεδόν ανεξήγητο. Η σχολική μας εκδρομή στη Μάνη ανήκε ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία· ένα ταξίδι που έμοιαζε να ισορροπεί ανάμεσα στην ιστορία, τον πολιτισμό, τη φύση και μια αδιόρατη αίσθηση ελευθερίας.

Η αρχή έγινε στον αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά, εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Περπατώντας ανάμεσα στα πέτρινα μονοπάτια και τα ερειπωμένα αρχοντικά, νιώθαμε σαν να γινόμαστε μέρος μιας άλλης εποχής. Οι βυζαντινές εκκλησίες, σιωπηλές αλλά επιβλητικές, μας θύμιζαν πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η ιστορία σε αυτόν τον τόπο. Σε αυτό μας βοήθησε πάρα πολύ και η ξεναγός μας, η κα. Αθανασία Κιάκου.

Η συνέχεια μας οδήγησε στο σπήλαιο Διρού, έναν υπόγειο κόσμο σχεδόν μαγικό. Η βαρκάδα μέσα στα γαλαζοπράσινα νερά, ανάμεσα σε σταλακτίτες και σταλαγμίτες, ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Εκεί, η φύση έμοιαζε να έχει δημιουργήσει το δικό της μυστικό βασίλειο.

Στην Αρεόπολη, η πέτρα κυριαρχούσε παντού. Τα παραδοσιακά σπίτια και τα στενά δρομάκια έδιναν την αίσθηση ενός τόπου που αντιστέκεται στον χρόνο. Λίγο αργότερα, στο Γύθειο, η εικόνα άλλαξε: θάλασσα, φως και μια πιο χαλαρή ατμόσφαιρα που μας επέτρεψε να απολαύσουμε τη στιγμή.

Η Μονεμβασιά αποτέλεσε ίσως το πιο εντυπωσιακό σημείο της εκδρομής. Το κάστρο, χτισμένο πάνω στον βράχο, έμοιαζε να αιωρείται ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό. Περπατώντας στα καλντερίμια της, νιώθαμε σαν να βρισκόμαστε σε ένα ζωντανό παραμύθι.

Τέλος, το Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη μας έδωσε μια διαφορετική, πιο γήινη ματιά στην ιστορία. Εκεί μάθαμε πόσο σημαντική ήταν –και παραμένει– η ελιά για τον ελληνικό πολιτισμό, όχι μόνο ως προϊόν αλλά και ως σύμβολο.

Κι όμως, πέρα από όλα τα αξιοθέατα, κάτι άλλο έμεινε χαραγμένο στη μνήμη μας: η διαδρομή. Οι ατελείωτοι πορτοκαλεώνες απλώνονταν δεξιά κι αριστερά, και η μεθυστική μυρωδιά των ανθισμένων δέντρων γέμιζε τον αέρα. Ήταν ένα άρωμα που δεν το έβλεπες, αλλά το ένιωθες παντού – ένα άρωμα που έκανε το ταξίδι να μοιάζει σχεδόν ονειρικό.

Ίσως τελικά αυτό που κάνει μια εκδρομή αξέχαστη να μην είναι μόνο τα μέρη που επισκέπτεσαι, αλλά οι στιγμές που δεν περιμένεις. Εκείνες που σε βρίσκουν απροετοίμαστο και σε ακολουθούν για πολύ καιρό μετά την επιστροφή.

Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί – συνοδοί: Ακριβούση Κωνσταντία, Πασικετόπουλος Κων/νος και Τσιμητρά Ευαγγελία.