Του Πασχάλη Δήμου, Συμβούλου Εκπαίδευσης  5ης Θέσης Δασκάλων ΔιΠΕ Μαγνησίας.

Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η παρουσία γίνεται σημείο αναφοράς για έναν ολόκληρο τόπο. Άνθρωποι που κερδίζουν την εμπιστοσύνη όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με τη συνέπεια, την πραότητα και την καθημερινή τους προσφορά. Ο πρωτοπρεσβύτερος πατέρας Γεώργιος Αλεξίου, ο αγαπημένος παπα-Γιώργης των ενοριτών του, ανήκει σε αυτούς. Μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά στο ποίμνιό του, έχοντας διανύσει μια μακρά πορεία ως λειτουργός, πνευματικός καθοδηγητής, κατηχητής και συγγραφέας, αλλά και ως σύζυγος, πατέρας, παππούς και προπάππους. Πρόκειται για μια πορεία στην οποία η πίστη δεν περιορίζεται στον εκκλησιαστικό λόγο, αλλά αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο μέσα από τη σχέση με τον συνάνθρωπο, τη φροντίδα της κοινότητας και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.

Γεννημένος το 1933 στο Πολυδάμειο Φαρσάλων, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον στενά συνδεδεμένο με την αγροτική ζωή, την οικογένεια και την εκκλησιαστική παράδοση. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό του και φοίτησε στο εξατάξιο Γυμνάσιο Φαρσάλων. Παράλληλα, εργάστηκε στη γη, συμβάλλοντας στις ανάγκες της οικογένειάς του. Η εμπειρία του μόχθου και της ζωής στην ύπαιθρο τον έφερε από νωρίς κοντά στις καθημερινές αγωνίες των απλών ανθρώπων και καλλιέργησε μέσα του την αξία της εργατικότητας, της ευθύνης και της αλληλεγγύης.

Κατά τον εορτασμό των Θεοφανείων στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης όπου λειτούργησε ως εφημέριος για δεκαετίες αλλά και συνεχίζει να λειτουργεί.

Το 1960 εισήχθη στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Βόλου, ακολουθώντας συνειδητά τον δρόμο της ιεροσύνης. Στις 27 Μαΐου 1962 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 8 Ιουλίου του ίδιου έτους πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Δημητριάδος και Ζαγοράς Δαμασκηνό. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε μια διακονία που επρόκειτο να διαρκέσει πολλές δεκαετίες και να συνδεθεί στενά με τη ζωή δύο τοπικών κοινωνιών.

Η ιερατική του πορεία ξεκίνησε στην Αμαλιάπολη, την ιστορική Μιτζέλα, όπου υπηρέτησε έως τον Φεβρουάριο του 1970. Ακολούθησαν τριάντα πέντε χρόνια στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βελεστίνου, έως το 2005, ενώ παράλληλα άσκησε τα καθήκοντα του Αρχιερατικού Επιτρόπου της περιοχής. Οι χρονολογίες αποτυπώνουν τη διάρκεια της πορείας του· δεν μπορούν, όμως, από μόνες τους να αποδώσουν το εύρος και την ποιότητα της προσφοράς του.

Για τους ανθρώπους που τον γνώρισαν, ο πατέρας Γεώργιος δεν ήταν μόνο ο λειτουργός του ναού. Ήταν ένας ιερέας παρών στις χαρές, στις δοκιμασίες και στις αγωνίες των ενοριτών του. Πρόθυμος να ακούσει, να συμβουλεύσει και να στηρίξει, προσέγγιζε τον καθένα με πραότητα και σεβασμό. Η ποιμαντική του φροντίδα στηριζόταν στην προσωπική επικοινωνία και στη γνώση των πραγματικών αναγκών της κοινότητας. Με αυτόν τον τρόπο, συνέδεε τον λόγο του Ευαγγελίου με τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, προσφέροντας πνευματική καθοδήγηση, ενθάρρυνση και την αίσθηση ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος απέναντι στις δοκιμασίες του.

1976 - Ο εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, π. Γεώργιος Αλεξίου, με τον γιο του Άγγελο κατά τον αγιασμό των σπιτιών ενόψει της εορτής των Θεοφανείων.

Σημαντική ήταν και η προσφορά του από τη θέση του Αρχιερατικού Επιτρόπου. Η ευθύνη αυτή προϋπέθετε οργανωτικότητα, συνέπεια και πνεύμα συνεργασίας, καθώς καλούνταν να συμβάλλει στην εύρυθμη λειτουργία της εκκλησιαστικής ζωής της ευρύτερης περιοχής. Η πολυετής παραμονή του στη συγκεκριμένη θέση μαρτυρεί την εμπιστοσύνη που ενέπνεε και την αφοσίωση με την οποία ανταποκρινόταν στα καθήκοντά του.

Ξεχωριστή θέση στην πολυσχιδή προσφορά του κατέχει η κατήχηση, την οποία άρχισε ήδη από το 1962 στην Αμαλιάπολη. Για τον πατέρα Γεώργιο, η κατήχηση δεν αποτελούσε μια τυπική μετάδοση θρησκευτικών γνώσεων. Ήταν ένας χώρος συνάντησης, επικοινωνίας και δημιουργικής συμμετοχής των παιδιών. Στις κατηχητικές συναντήσεις αξιοποιούσε ποιήματα, τραγούδια, προσευχές, θεατρικά σκετς και προβολές εικόνων, επιδιώκοντας να κάνει το περιεχόμενο της διδασκαλίας προσιτό και ενδιαφέρον.

Ιδιαίτερη σημασία είχαν οι γιορτές και οι δραματοποιήσεις θρησκευτικών ιστοριών, μέσα από τις οποίες τα παιδιά δεν παρέμεναν παθητικοί ακροατές, αλλά συμμετείχαν ενεργά. Αναλάμβαναν ρόλους, συνεργάζονταν, εξέφραζαν σκέψεις και συναισθήματα και γνώριζαν τις διδαχές της Εκκλησίας μέσα από βιωματικές δραστηριότητες. Με τα μέσα της εποχής του, ο πατέρας Γεώργιος επιδίωκε μια κατήχηση ζωντανή, δημιουργική και προσαρμοσμένη στην ηλικία των παιδιών.

Η συνεργασία του με το σχολείο ενίσχυε ακόμη περισσότερο αυτή την προσπάθεια, συνδέοντας την ενοριακή ζωή με την εκπαίδευση και την τοπική κοινότητα. Μέσα από τις σχετικές μαρτυρίες αναδεικνύεται ένας κατηχητής με μεράκι, υπομονή, οργανωτικότητα και πραγματικό ενδιαφέρον για τη νέα γενιά. Δεν περιοριζόταν στην παροχή γνώσεων, αλλά φρόντιζε να καλλιεργεί στα παιδιά αξίες όπως η αγάπη, η συνεργασία, ο σεβασμός, η υπευθυνότητα και η αλληλεγγύη. Η αγάπη του για τη διδασκαλία παρέμεινε αισθητή και στις προσωπικές του συζητήσεις, μέσα από τις οποίες συνέχιζε να μεταδίδει εμπειρίες και γνώσεις με απλό και κατανοητό τρόπο.

Την ίδια διάθεση μετάδοσης της γνώσης υπηρετεί και το συγγραφικό του έργο. Οι μελέτες του για τους αγίους που επισκέφθηκαν το Βελεστίνο κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και για την ιστορία του εξωκλησιού του Αγίου Αντωνίου και του Αποστόλου Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου στο Πολυδάμειο Φαρσάλων αποτελούν ουσιαστική συμβολή στην καταγραφή της εκκλησιαστικής και τοπικής ιστορίας.

Στιγμιότυπα από την βράβευσή του από τον Δήμο Ρήγα Φεραίου το 2013.

Η αξία των μελετών αυτών δεν βρίσκεται μόνο στις πληροφορίες που παρουσιάζουν, αλλά και στο υλικό που διασώζουν. Πρόσωπα και οικογένειες, προφορικές μαρτυρίες, τοπικές παραδόσεις, παλαιές φωτογραφίες και στοιχεία της θρησκευτικής ζωής συγκεντρώνονται και οργανώνονται, ώστε να μην παραδοθούν στη λήθη. Με υπομονή και επιμονή, ο πατέρας Γεώργιος κατέγραψε όψεις της ιστορίας που διαφορετικά θα κινδύνευαν να χαθούν μαζί με τους ανθρώπους που τις έζησαν.

Με το συγγραφικό του έργο συνέδεσε την ιστορία της Εκκλησίας με τη συλλογική μνήμη των κατοίκων. Έδωσε στις παλαιότερες γενιές τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν πρόσωπα, τόπους και βιώματα της εποχής τους και στις νεότερες την ευκαιρία να γνωρίσουν τις ρίζες και την πνευματική παράδοση του τόπου τους. Η φροντίδα του για το εξωκλήσι της γενέτειράς του αποτελεί μία ακόμη έκφραση του σταθερού δεσμού του με το Πολυδάμειο και της ευθύνης που αισθανόταν απέναντι στην ιστορική και θρησκευτική του κληρονομιά.

Η συμβολή αυτή αναγνωρίστηκε με θερμά λόγια. Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος, σε επιστολή του το 2013, εξήρε τη σημασία της μελέτης του για την ανάδειξη της ιστορίας του Βελεστίνου. Η φιλόλογος Σοφία Πιστοφίδου-Τσόκκα επισήμανε τον κόπο, την υπομονή και την έρευνα που απαιτήθηκαν για τη συγκέντρωση, την επεξεργασία και την έκδοση του σχετικού υλικού. Οι αναφορές αυτές επιβεβαιώνουν ότι το συγγραφικό έργο του δεν αποτέλεσε απλώς μια προσωπική ενασχόληση, αλλά μια πράξη ευθύνης απέναντι στην κοινότητα και στις επόμενες γενιές.

Εξίσου ουσιαστική είναι η προσφορά του μέσα στην οικογένεια. Ως σύζυγος και οικογενειάρχης, πατέρας τριών παιδιών, παππούς και προπάππους, κατόρθωσε να συνδυάσει τις απαιτήσεις της εκκλησιαστικής διακονίας με την ενεργή συμμετοχή στην ανατροφή των παιδιών του. Η ιδιότητα του ιερέα δεν τον απομάκρυνε από τις ανάγκες των οικείων του· αντίθετα, η οικογένεια αποτέλεσε τον πρώτο και ουσιαστικό χώρο μέσα στον οποίο κλήθηκε να κάνει πράξη τις αξίες που δίδασκε.

Οι κόρες του, Παρασκευή και Δήμητρα, περιγράφουν έναν πατέρα που κατανοούσε τα συναισθήματά τους, γνώριζε όσα τις απασχολούσαν και τις βοηθούσε να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες τους. Θυμούνται την πραότητα των συμβουλών του, την καλή επικοινωνία και το γνήσιο ενδιαφέρον του για τη ζωή τους. Η πατρική καθοδήγησή του δεν στηριζόταν στην επιβολή, αλλά στην εγγύτητα, στη συζήτηση και στην κατανόηση. Έτσι, η αγάπη, η υπομονή και η συγχώρεση δεν έμεναν θεωρητικές αρχές, αλλά γίνονταν καθημερινή οικογενειακή στάση.

Η μεγαλύτερη, ίσως, προσφορά του πατέρα Γεωργίου βρίσκεται στη συνέπεια ανάμεσα στον λόγο και στη ζωή του. Ως ιερέας στήριξε τους ενορίτες του· ως κατηχητής έδωσε στα παιδιά χώρο να μάθουν, να εκφραστούν και να συμμετάσχουν· ως συγγραφέας διέσωσε πολύτιμα τεκμήρια της εκκλησιαστικής και τοπικής ιστορίας· ως οικογενειάρχης προσέφερε παρουσία, στοργή και καθοδήγηση. Οι διαφορετικές αυτές πλευρές δεν αποτελούν ανεξάρτητες δραστηριότητες, αλλά εκφράσεις μιας ενιαίας στάσης ζωής με επίκεντρο την πίστη, την ευθύνη και την αγάπη προς τον άνθρωπο. 

Με αμείωτη αγάπη για την Εκκλησία και τους ανθρώπους της, ο πατέρας Γεώργιος συνεχίζει το ποιμαντικό του έργο και διατηρεί ζωντανό τον δεσμό του με το ποίμνιό του. Η παρουσία του εξακολουθεί να αποτελεί για τους οικείους και τους ενορίτες του πηγή χαράς, δύναμης και στήριξης. Στα λόγια επαίνου συνήθιζε να απαντά: «Τον Θεό να αυξάνουμε». Η λιτή αυτή φράση συμπυκνώνει τη σεμνότητα με την οποία αντιμετωπίζει το έργο και την προσφορά του.

Στα 93 του χρόνια, ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Αλεξίου αξίζει την ευγνωμοσύνη και την τιμή όλων για όσα πρόσφερε και εξακολουθεί να προσφέρει: τον χρόνο και τη γνώση του, τη φροντίδα και τη στοργή του, τη διαφύλαξη της μνήμης του τόπου και, πάνω απ’ όλα, ένα σταθερό παράδειγμα πίστης που αποδεικνύεται έμπρακτα μέσα από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.