Μια φωτογραφία ενός άδειου χώρου… Κι όμως, πόση ζωή, πόσα χαμόγελα, πόσες παιδικές φωνές και πόσες αναμνήσεις κρύβονται πίσω από αυτήν!

Σήμερα, το κυλικείο του σχολείου μας είναι άδειο. Τα ράφια άδειασαν, τα πράγματα που για χρόνια αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς μας δεν βρίσκονται πια στη θέση τους και ένας γνώριμος χώρος μοιάζει ξαφνικά διαφορετικός. Όμως, όσο κι αν άδειασε ο χώρος, δεν μπορεί να αδειάσει η ιστορία του. Γιατί εδώ, για 35 ολόκληρα χρόνια, γράφτηκε ένα μεγάλο κομμάτι της σχολικής μας ζωής.

Υπάρχουν κάποιοι χώροι μέσα σε ένα σχολείο που δεν είναι απλώς χώροι. Είναι κομμάτια της ιστορίας του, γεμάτοι αναμνήσεις, χαμόγελα, παιδικές φωνές και στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο. Ένας τέτοιος χώρος ήταν και το σχολικό μας κυλικείο, που μετά από 35 ολόκληρα χρόνια λειτουργίας κλείνει τον κύκλο του, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη ιστορία προσφοράς, αγάπης και αφοσίωσης.

Πίσω από αυτό το κυλικείο βρίσκεται μια γυναίκα η κ. Βούλα Γκρόζου  που δεν ήταν απλώς η κυρία του κυλικείου. Ήταν ένας άνθρωπος που στάθηκε δίπλα στο σχολείο μας για τρεισήμισι δεκαετίες, που στήριξε έμπρακτα την εκπαιδευτική μας κοινότητα, που έγινε κομμάτι της καθημερινότητας τόσων παιδιών και που με την παρουσία της άφησε το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα.

Για 35 χρόνια, από το μικρό αυτό σημείο του σχολείου, πέρασαν γενιές και γενιές μαθητών. Παιδιά που μεγάλωσαν, αποφοίτησαν και προχώρησαν στη ζωή τους, κρατώντας ίσως μέσα τους μια γλυκιά ανάμνηση από τα διαλείμματα, τις μικρές καθημερινές τους συνήθειες και την ανθρώπινη παρουσία μιας γυναίκας που ήταν πάντα εκεί. Γιατί κάποιες φορές, οι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά γίνονται, χωρίς να το καταλάβουμε, μέρος των πιο όμορφων σχολικών μας αναμνήσεων.

Η προσφορά της, όμως, δεν περιορίστηκε μόνο σε όσα πρόσφερε μέσα από το κυλικείο. Όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε αρωγός και συμπαραστάτης του σχολείου, στηρίζοντας τις ανάγκες του και συμβάλλοντας με τον δικό της τρόπο στη ζωή και στις δράσεις του. Η παρουσία της υπήρξε σταθερή, ουσιαστική και πολύτιμη. Μια σχέση που ξεπέρασε τα όρια μιας επαγγελματικής συνεργασίας και έγινε σχέση εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αμοιβαίου σεβασμού.

Σήμερα, λοιπόν, δεν κλείνει απλώς ένα κυλικείο. Κλείνει ένα μεγάλο κεφάλαιο της σχολικής μας ιστορίας. Ένα κεφάλαιο που γράφτηκε με κόπο, συνέπεια, καθημερινή προσπάθεια και, πάνω απ’ όλα, με ανθρώπινη ζεστασιά.

Ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ είναι ίσως λίγο μπροστά σε όλα όσα πρόσφερε αυτά τα 35 χρόνια. Είναι, όμως, το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε σε έναν άνθρωπο που στάθηκε δίπλα στο σχολείο μας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Την ευχαριστούμε για την παρουσία της, για τη στήριξή της, για την προσφορά της και για όλα όσα μοιραστήκαμε αυτά τα χρόνια. Της ευχόμαστε ολόψυχα υγεία, χαρά, προσωπική ευτυχία και μια νέα περίοδο ζωής γεμάτη όμορφες στιγμές, ξεκούραση και αγάπη, όπως ακριβώς αξίζει σε έναν άνθρωπο που έδωσε τόσα πολλά.

Οι πόρτες του κυλικείου μπορεί να κλείνουν, όμως οι αναμνήσεις, η προσφορά και το αποτύπωμά της θα παραμείνουν ζωντανά στις καρδιές όλων μας.

Γιατί οι άνθρωποι που προσφέρουν με την καρδιά τους δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Γίνονται κομμάτι της ιστορίας μας.

Και αυτή η ιστορία, ύστερα από 35 χρόνια, θα έχει για πάντα το δικό της ξεχωριστό όνομα και τη δική της ξεχωριστή θέση στην καρδιά του σχολείου μας.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ την προσφορά σου!