Η επιλογή τους να χαρακτηρίσουν ως «πράσινο» κάτι που ευλόγως δεν είναι, έχει μπερδέψει τον κόσμο

Ένα ακόμη τριήμερο Υπεράσπισης του Πηλίου από την αιολική βιομηχανία, το 4ο συνεχόμενο τριήμερο, πέρασε, με επισκέπτες να βρίσκονται στην περιοχή μας και να συμμετέχουν στο πολύ καλά οργανωμένο πρόγραμμα που διαμόρφωσε η πολύτιμη και δραστήρια ομάδα «Συνέλευση Υπεράσπισης του Πηλίου από την Αιολική Βιομηχανία».
Η πρώτη ημέρα του τριημέρου (6-11-2026), κύλησε με τους επισκέπτες να διανυκτερεύουν στην Κερασιά ακολουθώντας το πρόγραμμα που περιελάμβανε προβολή ταινίας, ανάλυση των δεδομένων σχετικά με την αιολική βιομηχανία στη Μαγνησία και τεχνική ενημέρωση των πεζοποριών που θα πραγματοποιούνταν την επόμενη μέρα.

Το Σάββατο οι πεζοπορίες (μεγάλη και μικρή) πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με το πρόγραμμα, συγκεντρώνοντας ένα μεγάλο όγκο διαδηλωτών, οι οποίοι στο σύνολο τους διανυκτέρευσαν το βράδυ στο χωριό του Κεραμιδίου. Ξεχωριστή ημέρα ήταν και η επόμενη που περιελάμβανε περίπατο μέσα στο χωριό και συζήτηση στην πλατεία με τη συμμετοχή πολλών εκπροσώπων φορέων και κινημάτων από πολλά σημεία της χώρας (Κρήτη, Καρπενήσι, Αθήνα κλπ.), αλλά και του νομού μας (νότιο Πήλιο, Όθρυ κλπ.). Στη συζήτηση υπήρξε κατάθεση προτάσεων και εμπειριών, ανταλλαγή απόψεων, καθώς και συμπερασμάτων από τις δράσεις και τους πολυετείς αγώνες σε πολιτικό, νομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Το «4ο Τριήμερο Υπεράσπισης του Πηλίου» πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο που τα προβλήματα και οι πιέσεις από την πολιτεία σχετικά με τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» και «πράσινη μετάβαση» μεγεθύνονται. Η πολιτεία με αποφάσεις αλλοπρόσαλλες και αντιφατικές πάνω στον σχεδιασμό μιας περιοχής προβληματίζει, αν δεν προκαλεί τον γέλωτα σε όλους μας. Το βουνό μας, το Πήλιο, από τόπο παράδοσης, πολιτισμού, ιστορίας περιβάλλοντος και ποιοτικού τουρισμού, μετατρέπεται σε ένα τόπο παραλογισμού και αλλοίωσης του χαρακτήρα του. Και γιατί αυτό; διότι για δεκαετίες η πολιτεία επένδυσε με τεράστια κεφάλαια σε έργα υποδομής και συντήρησης για την ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος του Πηλίου και σήμερα έρχεται με τις αποφάσεις της να αναιρέσει την εφαρμοζόμενη από την ίδια μέχρι χθες πολιτική. Και γι’ αυτούς που ερωτούν καλά μια «πράσινη πολιτική» με τοποθέτηση ανεμογεννητριών σε ένα τόπο, όπως το Πήλιο, με ιδιαίτερο και ξεχωριστό περιβάλλον δεν ταιριάζει; Η απάντηση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από κάποια ερωτήματα που προφανώς είναι ρητορικά. Τα χιλιάδες στρέμματα τσιμεντόστρωσης ταιριάζουν με το Πήλιο; τα χιλιάδες μέτρα υπόγειου δικτύου; Τα δεκάδες χιλιόμετρα διάνοιξης δρόμων; οι κοπές χιλιάδων δέντρων, κάποια από τα οποία είναι μνημεία της φύσης, είναι «πράσινη πολιτική»; το ύψος των 180 ή 200 μέτρων κάθε ανεμογεννήτριας συνάδει με την ιδιαίτερη κλίμακα του Πηλίου; αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να θέσουμε ως ερωτήματα.
Όμως το ζήτημα δεν είναι τα εύλογα ερωτήματα. Είναι ότι η αθηναϊκή"ελίτ" για λόγους που γνωρίζει καλά μόνο αυτή και που πλέον όλοι μας μπορούμε να κατανοήσουμε, κωφεύει και αδιαφορεί. Από την πλευρά μας αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι συνεχίζουμε να πιέζουμε, να αντιδρούμε και να ενημερώνουμε. Η ενημέρωση στο πλατύ κοινό επιβάλλεται. Έχουμε την εντύπωση ότι η επιλογή τους να χαρακτηρίσουν ως «πράσινο» (δείτε: «πράσινη ανάπτυξη» και «πράσινη μετάβαση») κάτι που ευλόγως δεν είναι «πράσινο» έχει μπερδέψει τον κόσμο. Ήρθε η στιγμή λοιπόν, της ενημέρωσης και της πληροφόρησης. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν καταφέρουμε να εντάξουμε στο δημόσιο λόγο, στη δημόσια σφαίρα τα λογικά μας επιχειρήματα. Μένει να βρούμε τον πιο κατάλληλο και πρόσφορο τρόπο. Ίδωμεν!
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το «Πήλιο καθαρό από αιολικά»











































